فرازی از  منجات شکر گزاران:

((خدایا پیاپی در رسیدن فضل و عطای تو ازیادم برده است که شکرانه تو را به جای آورم و ریزش فضل تو از شمار کردن ثنای تو ناتوانم ساخته است.....نعمت های تو چندان فراوان است که زبانم از شمارش آنه ناتوان است و داده های تو چنان بسیار است که فهم من از ادراک آنها کوتاه است....حال آنکه هر شکر تو به شکری دیگر نیازمند است پس هر بار که حمد تو گویم به این علت بر من واجب گردد که باز حمد تو گوییم.))

یا حق.